Weblog

Je kan er als columnist haast niet omheen: de dood van Michael Jackson. Maar toch verbaast het me enigszins dat iedereen er zo bovenop duikt. Dat iedereen Jackson ineens weer op handen draagt. We hadden hem toch met zijn allen uitgekotst?

De naam Wacko Jacko heb ik de afgelopen dagen niet meer voorbij zien komen, maar dat is wel de Jackson van de afgelopen jaren. Tenminste, het beeld dat in de media werd geschapen. En nu? Nu is hij weer een grootheid, wordt zijn muziek non-stop gedraaid en is alle negatieve berichtgeving omtrent de superster vergeven en vergeten.

Grootheid
Natuurlijk maakte hij ontzettend goede muziek en was hij een grootheid. Daarbij was hij één van de beste dansers en wist hij altijd iedereen te verbazen met zijn gave videoclips. Tevens was hij de man waarover ik als klein kind aan mijn vader vol verbazing vroeg hoe het kon dat een neger wit werd. Maar dat was niet de Michael Jackson van de laatste jaren.

Dat was een teruggetrokken man, die door de loop van de jaren in zijn eigen mythe was gaan geloven. Een man die elk contact met zijn publiek had verloren. Er resteerde slechts een schim van de artiest die hij ooit was. Ik ben benieuwd wat die reeks comebackconcerten met zijn imago had gedaan.

Hysterisch
Maar waar komt dan toch die massale rouw vandaan? Mensen die hysterisch voor het ziekenhuis staan, de herdenkingsdiensten overal ter wereld en de dagen lange berichtgeving.

Van Michael Jackson verwacht je dat hij spectaculair aan zijn einde komt. Niet op zo'n trieste manier. Een hartstilstand door (waarschijnlijk) een overdosis pijnstillers, toegediend door zijn eigen arts.

Van Jackson verwacht je dat hij aan het einde van zijn comebacktournee op het podium uit elkaar knalt, zo hard dat enkel nog zijn schoenen overblijven. Dat was een afscheid in stijl geweest. Waar iedereen nu mee bezig is, is het gebrek aan spektakel compenseren.

Ongeloof
Een vraag die bij elke grote gebeurtenis terugkomt, dus nu ook weer: waar was je toen je het hoorde? Nou, ik was op een feestje. De ongeloof was er, maar daarna ging Beat It keihard over de speakers.

Misschien ook wel om de zo gewone dood te compenseren. En dat gebeurde op meer plekken. Het beste afscheid dat de man kon krijgen. Overal ter wereld jouw muziek op vol volume, dat is pas een eer.

Door Kristiaan Asscheman

Comments