Weblog

Van een redacteur van FaceCulture wordt doorgaans verwacht dat hij of zij een gedegen interesse moet hebben in de serieuze (pop)muziek. Toch heb ik me er afgelopen weekend schuldig aan gemaakt: ik heb naar het Eurovisie Songfestival gekeken.

Want als er iets is wat het tegenovergestelde van serieuze muziek moet voorstellen, dan zijn het wel de zoetsappige popliedjes die daar te horen en te zien zijn. Het was lang geleden dat ik de show voor het laatst zag. Het was een tijd dat Nederland alleen twee (of net drie) publieke zenders had, toen ik met mijn familie voor het scherm naar het politiek correcte zangfestijn keek. De jarenlange Songfestivalstilte die daarop volgde verbrak ik dit jaar. Enerzijds omdat de promotietour van de Toppers toch hun werk hebben gedaan, ook al waren ze uitgeschakeld. Anderzijds was het de vraag van commentator Cornald Maas tijdens de halve finale die me naar de eindstrijd deden zappen: 'Als de Toppers niet de smaak van Europa zijn, wat dan wel?'

Voor ik de editie van 2009 ging bekijken stelde ik me als heteroman de volgende vragen:

-         Is er goede muziek te zien? Mijn antwoord was NEE!

-         Wordt er tegen een bal aan getrapt? Daarop zei ik ook nee.

-         Staan er mensen in een ring die elkaar met handschoenen aan de hersens inslaan en -schoppen? Nee.

-         Zit er puberale humor in? Mwoah… zo zou je het kunnen zien, maar het is toch niet leuk genoeg om te kijken.

-         Doen er bekenden mee? Na de uitschakeling van de Toppers in de halve finale was ook op die vraag mijn antwoord nee.

-         Is er vrouwelijk schoon te zien? Euh…ja.  

In combinatie met de vraag van Maas ging ik toch kijken. En vrouwelijk schoon was er. Het ging niet eens zozeer om de deelnemers of de presentatrices zelf. Ik hoorde tijdens de uitzending dat Duitsland een verrassing in petto had. De ultieme chick met de allure van een rockster zou op het podium te zien zijn. Het opvallende van deze dame is dat ze zelf hoogstwaarschijnlijk a-muzikaal is, maar dondersgoed weet hoe het is om met en als een rockster te leven. Het gaat hierbij niet om Pamela Anderson of Paris Hilton. En rocker Marilyn Manson had lange tijd het geluk dat hij zijn zwartgelakte nagels in haar roomblanke lichaam mocht drukken: Dita von Teese. De vrouw in kwestie heeft een carrière opgebouwd als burlesque-ster, een voorloper van het strippen, gericht op het 'teasen' waarmee ze haar achternaam volledig eer aan doet. Je kunt haar zien als een moderne versie van Betty Page die dat decennia geleden al deed.

Verblijd ging ik rechtop zitten om me op te maken voor een sexy show van de Duitser Alex Sings met Kiss Kiss Bang Bang met Miss Dita op de bühne. Helaas werd ze tijdens het optreden niet echt door de regie begrepen waardoor ze op tv werd veroordeeld tot een zielige bijrol. Dus verder dan een corset die een piepkleine taille liet zien en een panty kwam het niet. Met een illusie armer keek ik naar de rest van de optredens.

Oh ja… het ging om iets anders. Noorwegen werd de winnaar. En wat de smaak van Europa op dit moment is? Gezien de winnaar van dit jaar moet het een mix zijn van verschillende herkenbare Europese muziek- en dansstijlen om iedereen tevreden te houden. Mogelijk een goede tip voor de Nederlandse deelnemer(s) van volgend jaar.

Door Ingmar Katipana

Comments