Weblog

Wie bijna wekelijks naar concerten gaat herkent al snel het probleem: het gros van de optredens blijft steken in de middelmaat. Niet slecht, maar ook niet goed.

Voor iemand die eens per halfjaar naar een optreden gaat kan de avond bij voorbaat niet meer stuk. Maar de fanatiekeling wordt zelden nog verrast. Dat ligt aan de ene kant aan de artiest, maar ook het publiek is daar af en toe debet aan.

Het is eigenlijk een heel eenvoudige wisselwerking. Als de betreffende artiest er niet voor gaat komt het publiek niet los. Als er op z'n beurt vanuit het publiek weinig respons komt op de muziek, dan zal een band er moeite mee hebben om nog een goede sfeer neer te zetten.

Voelen
De kunst is om de juiste toon te zetten. Gas geven als het publiek achterblijft, het uitschreeuwen als iedereen stilblijft. Dat is niet iets dat je kan plannen, daar moet je jaren voor optreden om aan te voelen welke kant het opgaat.

Beginnende bands denken soms dat dat allemaal vanzelf gaat. Een stukje onervarenheid, maar vaak ook arrogantie. Een mooi voorbeeld daarvan zijn The Arctic Monkeys. Bejubeld door de pers, maar op het podium vier stijve stokstaartjes die nonchalant de zaal in turen.

Van zo'n statische performance wordt niemand blij. Het argument dat die houding bij hun 'performance' hoort slaat wat dat betreft nergens op. De plaat in een concertzaal opzetten komt op hetzelfde neer.

Hilarisch
Maar soms is er ook sprake van het tegenovergestelde. Bands die een optreden geven alsof ze al miljoenen platen hebben verkocht terwijl hun debuut net uit is. Inclusief vreemde dansjes, overdreven effecten en andere gimmicks. Een pluim voor de moeite, maar vaak hilarisch om te zien.

Bij echt goede shows voelt het allemaal heel vanzelfsprekend. Daar sta je van begin tot eind met een lach op je gezicht en voel je de emotie en energie van de muziek door je lijf stromen.

En dat zijn er eigenlijk niet zo veel. Ik herinner mij nu Muse op Pinkpop 2007, Foo Fighters op datzelfde festival het jaar erna, Pigeon Detectives in de Ekko (Utrecht), De Heideroosjes op Lowlands 2007 en Voicst en Jamie Lidell in Paradiso. Dat zijn van die concerten waarvan je jaren later nog precies kan navertellen hoe dat was.

Maxïmo Park
Dit weekend was ik bij een optreden van Maxïmo Park in Tivoli en dat was eindelijk weer eens een optreden dat écht heel goed was. Zo'n optreden waarbij je de energie door het publiek voelt gaan en merkt dat door die positieve instelling van het publiek de band alsmaar beter gaat spelen.

Zanger Paul Smith knalde er vanaf het begin gelijk al keihard in. Als een slangenmens krioelend over het podium en ogen die haast vuur lijken te spuwen. De toon was gezet en vanaf dat moment ging de lijn alleen nog maar verder omhoog. Het publiek schreeuwt en wil meer, zoveel meer dat zelfs de stijve bassist en gitarist met hun gitaren beginnen te zwaaien en de toetsenist bijna het publiek in springt.

Daar houd ik van, dat je achteraf het tegen iedereen uitschreeuwt hoe vet het wel niet was. Dat je de dag erna nog beseft dat het eigenlijk veel gaver was dan je van tevoren had kunnen bedenken. Daar tel ik mijn centen voor neer en nu weer wachten op het volgende memorabele concert.

Door Kristiaan Asscheman

Comments