News

AMSTERDAM – Met het zevende album The Foundling was de 48-jarige Amerikaanse singer-songwriter Mary Gauthier eindelijk in staat om haar jeugdtrauma te verwerken. Haar moeder, die ze nooit heeft gekend, stond haar direct na haar geboorte af, waardoor ze in een weeshuis belandde. “Ik kon het niet achter me laten tot ik het begreep en ik kon het pas begrijpen als ik er over schreef”, aldus de countrymuzikante.

Ze werd geadopteerd door een katholiek echtpaar, waarvan de man alcoholist was. Op haar vijftiende verliet ze het ouderlijk huis en raakte ze verslaafd aan drugs en alcohol. Haar achttiende verjaardag vierde ze in de gevangenis. Ze stortte van het ene dieptepunt in het volgende.

Terwijl diverse afkickpogingen mislukten, kwam de echte omslag toen ze de kunst van muziek maken ontdekte. “Mijn plan als artiest was om met problemen om te gaan waar ik eerder altijd voor vluchtte. Ik zocht mijn uitweg in drugs en alcohol, nu vind ik die in het schrijven van liedjes. Dat heeft me echt bevrijd.”

Gauthier debuteerde in 1997 met het album Dixie Kitchen, vernoemd naar haar restaurant. Pas in 2010, met de komst van haar zevende album, was ze klaar voor de strijd met haar innerlijke demonen, die haar achtervolgden sinds haar jeugd. “Waarom ben ik alleen gelaten en waarom werkt het niet als je een baby zomaar in een ander gezin zet? Dat zijn vragen die altijd in mijn hoofd rond spookten. Ik begreep het niet”, legt ze uit.

Gauthier, die filosofie studeerde aan de universiteit van Louisiana, gaat verder: “Schrijven helpt mij om dingen te verklaren, of een plaats te geven. Hoewel, sommige dingen zijn simpelweg niet te verklaren. Ieder mens heeft leegtes in zich. Dat zijn de delen van jezelf die je niet kent. Niemand kent zichzelf volledig in dit leven, we weten niet eens waarom we hier zijn.”

Muziek maken is volgens Gauthier een zoektocht in je eigen ziel. Zo ontdekte ze dat haar nare ervaringen ook positieve dingen brachten. “Uit strijd kunnen ook mooie dingen voortkomen. Het hoeft niet zinloos te zijn. Het stelde mij namelijk in staat om dingen te creëren.”

De muziek voerde haar uiteindelijk weg bij de drugs en alcohol. “Als je op het podium staat is er niets mooier dan verdwijnen en je werk voor jou laten spreken. Er wel zijn, maar je ego die zich drukt maakt over wat andere mensen er van vinden buitensluiten. Mensen gebruiken daar heroïne voor en ik kan het weten”, zegt ze lachend. “Ik kan de rest van mijn leven muzikant zijn, een verslaving is echter levensbredreigend en niet duurzaam. Daarbij werkte het niet meer voor mij, ik vond niet de vrijheid waar ik naar zocht.”

Inmiddels is ze twintig jaar nuchter en heeft ze het gevoel dat ze voor het eerst écht leeft. “En dat is geweldig. Het hebben van een passie maakt het makkelijker om nuchter te blijven. Het leven dat ik nu heb, is het leven dat ik wil.”

Tekst & interview: Kristiaan Asscheman

Comments