News

Voor het eerst sinds hij in 1998 stopte met Dizzy Mizz Lizzy, maakte Tim Christensen weer een album met band. “Ik had behoefte aan verandering”, aldus de Deen.

Christensens band The Damn Crystals was al diens liveband, maar stond de songwriter voor het album Tim Christensen and The Damn Crystals ook bij tijdens de uitwerking van arrangementen in de studio. In Denemarken werd de plaat vorig jaar al uitgebracht, Nederland heeft moeten wachten tot begin april.



In eigen land verwierf de 37-jarige Christensen begin jaren ‘90 faam met de alternatieve rockband Dizzy Mizz Lizzy. Hij moest nog twintig worden toen het trio in 1993 de nationale muziekcompetite DM i Rock won. “Als ik nu terugkijk,” zegt Christensen, “heb ik een beetje medelijden met die drie jongens. Het was namelijk nogal hectisch. Nadat we die competitie hadden gewonnen, veranderde alles. De media vielen over ons heen, iedereen had het over onze band.”

Nog geen drie maanden later tekende Dizzy Mizz Lizzy een platencontract. Christensen: “Denemarken stond op z’n kop. De muziekscene was tot dan toe heel popgeoriënteerd geweest, men had behoefte aan verandering. Door wat er in Seattle gebeurde (de popularisering van grunge dankzij bands als Nirvana, Soundgarden en Alice In Chains, red.) en de commerciële koers die Nirvana was ingeslagen, werd hardere muziek, zelfs punk, geaccepteerd op de radio. Mijn verklaring voor ons succes is dat de Denen een band nodig hadden die ze zich konden toe-eigenen, een lokale band die leek op de groepen uit Seattle.”

Twee jaar nadat Dizzy Mizz Lizzy uit elkaar was gegaan (in 2009 zou de band weer bij elkaar komen voor een lange, succesvolle reünietour) verscheen Christensens solodebuut Secrets On Parade. “Veel teksten op dat album gaan over die breuk”, vertelt hij. “Ook was het net uit met mijn toenmalige vriendin, dus ik had veel dingen te verwerken. Met Secrets On Parade wilde ik mezelf bewijzen als soloartiest. Ik wilde laten zien dat ik het ook alleen kon.”

Na de volgende twee platen, Honeyburst (2003) en Superior (2008), begon het toch weer te kriebelen; de sfeer in de liveband was goed, zowel op het podium als backstage. Christensen: “Het was voor mij duidelijk dat ik de jongens er de volgende keer vanaf dag één bij wilde hebben.” De band werd The Damn Crystals genoemd, en ook al was die niet direct betrokken bij het liedjes schrijven, bij de invulling van de arrangementen des te meer.

Christensen geeft toe dat de bandleden hem niet alleen op muzikaal vlak van dienst zijn. Het samenwerken doet hem goed. “Honeyburst en Superior heb ik nagenoeg in mijn eentje opgenomen. Ik mag dan wel een controlfreak zijn, maar op de lange duur is het best wel eenzaam om op die manier platen te maken.”

Interview: Martin Kuiper
Tekst: Tom Springveld

Tim Christensen and The Damn Crystals is uitgebracht op 2 april 2012 (PIAS)

Live: 18 mei De Bosuil, Weert,19 mei Paard van Troje, Den Haag, 20 mei Tivoli De Helling, Utrecht, 21 mei Melkweg, Amsterdam, 23 mei Mezz, Breda, 24 mei Hedon, Zwolle.

Comments