News

Na zijn openhartoperatie in 2010 geniet singer-songwriter Simone Felice des te meer van het leven. “Dit is het debuut van mijn nieuwe leven als mijzelf”, zegt hij over zijn eerste soloalbum.

Felice, die naast muzikant ook schrijver en dichter is, maakte tot en met 2009 deel uit van familieband The Felice Brothers. Al twee keer stond hij oog in oog met de dood: op zijn twaalfde overleefde de Amerikaan een hersenaneurysma en in 2010, op 33-jarige leeftijd, onderging hij een openhartoperatie nadat dokters bij hem een aangeboren afwijking aan zijn aortaklep hadden ontdekt.



“Ik sta al mijn hele leven met één voet in deze wereld en met één voet in de volgende”, vertelt Felice. “Als ik nu, na de operatie, in de spiegel kijk, zie ik een schim, een spook. Ik moet mezelf knijpen om te beseffen dat ik er nog ben.” Zijn bijna-doodervaringen hebben hem waardevolle lessen geleerd, lessen die hij graag deelt door middel van zijn muziek, literatuur en poëzie. Daarbij bedient hij zich van Ernest Hemingway’s stelregel ‘Write what you know’.

“Als ik nummers schrijf en opneem,” zegt Felice, “probeer ik zo puur mogelijk te zijn. Daarom is Joni Mitchell, een van mijn favoriete songwriters, ook zo’n belangrijke inspiratiebron. Zij was altijd eerlijk. Dat is de taak van een dichter en songwriter: hij moet eerlijk zijn en vanuit zijn hart spreken, of hij zijn gevoelens nu verpakt in metaforen of heel direct verwoord. Het is van belang dat zijn artistieke en persoonlijke leven samensmelten.”

Felice, die vlak na zijn openhartoperatie vader werd van dochter Pearl, is een verhalenverteller in hart en nieren. Een verhaal is pas goed als het iets onthult over de menselijke natuur, vindt hij. Maar het perfecte verhaal bestaat niet. “Shakespeare kwam aardig in de buurt. F. Scott Fitzgerald schreef The Great Gatsby - dat komt in de buurt. Een goed verhaal is altijd en overal relevant en universeel: Romeo en Julia en Misdaad en Straf zijn nu nog net zo belangrijk als toen ze geschreven werden.”

Het album van Felice wemelt van de interessante karakters; zij dragen de verhalen. “Of het nu Courtney Love is of Bobby Ray, alle personages vertegenwoordigen aspecten van mijn eigen persoonlijkheid”, vertelt de Amerikaan. “Ik beschouw de mens als een mozaïek van zijn ervaringen, familiegeschiedenis en zelfs de televisieprogramma’s waarmee hij is opgegroeid. Een mozaïek ook van al zijn ideeën en gevoelens - alle dingen waarmee je ‘s ochtends opstaat en waardoor je ‘s avonds soms de slaap niet kunt vatten.”

Felice noemt het vertellen van verhalen “de kern van zijn bestaan”. Op zijn eerste studioalbum als soloartiest komen een veelheid aan onderwerpen voorbij. Zo zingt Felice in Hey Bobby Ray over een jonge man die een meisje weghaalt uit een Indianenreservaat. Het is zijn commentaar op wat hij “de verkrachting van het inheemse Amerikaanse volk” noemt. New York Times is van een hele andere orde. Felice windt zich op over de sensatiezucht van de media, maar misschien nog wel meer over de manier waarop het publiek op die sensatiezucht reageert. “Het is in en in triest dat we geloven in de valse illusie van het supersterrendom en de war on terror, wat dat ook mag zijn. In plaats van te geloven in halfgoden, zouden we moeten geloven in onszelf, in de liefde en in de simpele mysteries van het leven.”

Interview en tekst: Tom Springveld

Simone Felice is uitgebracht op 2 april 2012 (V2)

Comments