Artists and News

Opgelet! White Denim is vanaf morgen in het land. Dat betekent dansen, springen en flink met je hoofd schudden, want de shows van dit powertrio uit Austin, Texas voelen als een ware adrenalinestoot.

Een kunstenaar vertelde mij ooit: 'The Prodigy is kunst.' En na het zien van hun show tijdens de afgelopen editie van Lowlands kan ik dat alleen maar beamen.

Vanaf het moment dat de eerste mp3-tjes op het web belandden, zijn bands bevrijd van het juk dat popjournalistiek heet. De 'vijand'. Zure journalisten die jouw meesterwerk met drie goed gekozen woorden vakkundig de grond in werken.

Ik ben nooit zo goed met geld geweest en de belangrijkste reden daarvoor is dat ik er niet zoveel waarde aan hecht. Ja, dat is nog eens een mooie uitspraak: ik hecht geen waarde aan geld. Maar daar kom je niet heel je leven mee weg.

Je kan er als columnist haast niet omheen: de dood van Michael Jackson. Maar toch verbaast het me enigszins dat iedereen er zo bovenop duikt. Dat iedereen Jackson ineens weer op handen draagt. We hadden hem toch met zijn allen uitgekotst?

"We zijn er om mensen op te vrolijken", aldus Woody, drummer van Madness. En zo is het maar net: weg met al die negatieve berichten over wankelende banken, dalende huizenprijzen en ontslagcijfers. De beste remedie om de crisis te overleven is muziek.

Een grote stapel lp's op mjn schoot en mijn vader naast me om de juweeltjes uit te zoeken. Sinds kort ben ik namelijk de trotse eigenaar van een platenspeler. Best ironisch: mijn vader krijgt voor zijn verjaardag een modern hifi-setje en ik ga aan de haal met achterhaalde technologie.

Muziekjournalisten zeggen het onderling weleens: interview nooit je helden. Elke vorm van objectiviteit en kritiek verdwijnt en een sterk interview zit er bij voorbaat niet in. Daardoor ging ik nadenken, wie zijn mijn helden eigenlijk? Ik heb er slechts een: Dave Grohl.

“We're the best fucking band on this planet.” Een zin die opvallend vaak uit de mond van muzikanten komt, met name Engelse. Ik noem een Oasis, of een Kasabian. Die laatste beweren de beste plaat van het decennium te hebben gemaakt. Geen probleem dat zelfvertrouwen. En bands die hard werken en goede platen maken mogen dat best roepen. Maar wanneer b...

Van een redacteur van FaceCulture wordt doorgaans verwacht dat hij of zij een gedegen interesse moet hebben in de serieuze (pop)muziek. Toch heb ik me er afgelopen weekend schuldig aan gemaakt: ik heb naar het Eurovisie Songfestival gekeken.

Eindexamen, het is al weer een tijd geleden dat ik dat grandioos verknalde. In mijn laatste jaar van het atheneum had ik alle motivatie verloren. Mijn hart lag bij de journalistiek, dus voor mij geen zuur-base reacties, geen wet van behoud van energie en abstracte algebra.

Vandaag ben ik mijn iPod vergeten. Dat is best naar. Niemand die mij toezingt, niemand die mij harder laat fietsen, niets dat de eindeloze verveling van de treinreis helpt te doorstaan.

Een instrument leren spelen is tegenwoordig makkelijker dan ooit. En goedkoper. Op het internet wemelt het van de video lessen waarin jouw persoonlijke muziekdocent je uitlegt hoe je een techniek of nummer uitvoert.

Elke week ga ik nog terug naar de plek waar ik ben opgegroeid. Ik praat met mijn ouders, plaag mijn zusjes en ga vervolgens naar scouting. Ja scouting, maar geen hutten bouwen, knopen leggen en kampvuur maken, maar bier drinken en een beetje ouwehoeren met smakeloze punkklassiekers op de achtergrond.

Elke avond, vlak voor ik ga slapen, moet ik hem even aanraken. Elke dag heb ik de onweerstaanbare drang om er mee te spelen. Al is het maar voor even. Die intrigerende vibratie tegen mijn lippen op het moment dat ik een tik geef tegen het ijzer. En dan dat geluid!